Fakultet Likovnih Umetnosti - Centar Za Grafiku i Vizuelna Istraživanja ::  - Srpski 
Radno vreme galerije: Ponedeljak - Petak : 10.00 - 19.00h,   Subota: 10.00 - 15.00h    
 
 
26.11.2019
 

BEOGRADSKI SUSRETI, 9 Međunarodna grafička radionica

 

 

Beogradski susreti pokrenuti su 2001. u Centru za grafiku Fakulteta likovnih umetnosti. Svake dve godine publici se predstavljaju odabrani umetnici iz Srbije i inostranstva. Proces pripreme jedne Radionice je dug – bira se određena regija ili zemlja (Čile, Argentina, Grenland, Island, Španija, Portugal, Bugarska, Makedonija...), a zatim se kontaktiraju odabrani  umetnici. Desetak meseci kasnije, 1. septembra, u Centru za grafiku, umetnici direktno komuniciraju sa timom koji će sa njima raditi narednih deset dana u nastojanju da se formira mapa grafika u tiražu od 14 listova.

Posebnost ovog saziva Beogradskih susreta je multidisciplinarnost učesnika, umetnika iz Hrvatske i Srbije. Igor Čabraja, Vojin Hraste, Alem Korkut (Zagreb), Mario Čauišić (Osijek), Matija Debeljuh (Pula), Goran Škofić (Poreč), Vedran Perkov (Split) i Igor Eškinja (Rijeka) su iz Hrvatske, dok Srbiju predstavljaju Nina Todorović, Svetlana Volic, Vladimir Nikolić, Mario Kolarić (Beograd) i Petar Mirković (Novi Sad).

Tokom deset dana umetnici/učesnici Radionice, grafičari, vajari, video umetnici, slikari i konceptualisti, uz pomoć umetnica iz Centra za grafiku (posebno obučenih za štampu), nastojali su da na jednakom formatu papira zaokruže sasvim različite lične poetike uspešno formirajući Mapu od 13 grafika. Tako su umetnici autentičnih stilova, prepoznati i priznati  po višedisciplinarnom pristupu, u umetničkom procesu i umetničkom "proizvodu" postali jednaki i isti, a Centar je transformisan u poprište eksperimenta, posvećeno istražujući mogućnosti medija grafike da prenese na list estetske i idejne elemente drugih umetničkih disciplina.

Alem Korkut je, umesto kiselinom, cinkanu ploču najedao vožnjom bicikla preko površine postavljene na beogradsku kaldrmu. S druge strane,  Matija Debeljuh je svoju matricu slagao digitalno, postižući u sitoštampi suptilnim razlikama u teksturi istovetnost crnog tona, formirajući privid treće dimenzije. Monotipije Igora Eškinje su neizvesni vizuelni rezultati promena. Pomakom palca na matrici umetnik ukazuje da i najmanji postupci imaju posledice. Svetlana Volic istražuje vreme koje prolazi mimo ambicija pojedinaca da ga savlada, referirajući na nesavladiv tok reke kombinovanjem litografije i sitoštampe. Perkov se igra sa simbolom predatora, postavljajući ga u satirični kontekst zaštitnika medija grafike i autorstva. Vladimir Nikolić u tehnici sitoštampe nalazi adekvatnog partnera za realizaciju plavog ekrana računara, aludirajući na prekinutu komunikaciju dva subjekta. Nina Todorović varijabilnim tiražom, a Mario Čaušić i Petar Mirković fotopostupkom u tehnici litografije, ukazuju na izolovanost i zatvorenost savremenog pojedinca u nametnutim formama habitata, preispitujući pojam sigurnog mesta u odnosu na zatočenost unutar mesta. U istoj tehnici Vojin Hraste lakrdijaškim narativom govori o bezočnoj gladi, nezasićenosti savremenog čoveka u konzumerističkom društvu. Igor Čabraja prefinjenim zrnom akvatinte govori o istovetnosti, nizovima i šablonima unutar društva koji pak ne prihvataju različitosti. Goran Škofić se takođe bavi identitetom pojedinca, ali u perspektivi herojstva, isticanja i preuzimanja odgovornosti, prenošenjem video frejma u tehnici sitoštampe. Mario Kolarić preciznost i tananost svojih crteža uspešno u situ prenosi na papir formirajući talase vibrantnim linijama u nizu.

U vreme tehnološkog napretka koji dovodi do nekontrolisane mehaničke reprodukcije umetničkih dela[1] i kulture koja zarađuje svojom istovetnošÄ‡u[2] (Adorno i Horkmajer 1947), umetnost multioriginala, u svom načelu reproduktibilna, odbija populizam i masovnost čuvajući integritet istovetnih primeraka i aktivno se odupire industrijalizaciji kulture. Tako je 9. međunarodna radionica Beogradski susreti ponudila 13 grafika 13 autora zasebnih, autonomnih poetika, a opet svesnih neophodnosti aktivne saradnje koja omogućava vitalnost jedinstvenoj kulturnoj sredini bivšeg Jugoslovenskog prostora .

 

Nataša Janković, kustos Centra za grafiku

 

 

1Benjamin, Walter, The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction, Schocken/Random House 1936

preuzeto sa sajta www.marxists.org

https://www.marxists.org/reference/subject/philosophy/works/ge/benjamin.htm

"In principle a work of art has always been reproducible. Man-made artifacts could always be imitated by men. Replicas were made by pupils in practice of their craft, by masters for diffusing their works, and, finally, by third parties in the pursuit of gain. Mechanical reproduction of a work of art, however, represents something new."

2 9 Theodor W Adorno, and Max Horkheimer, Dialectic of Enlihment, Cultural Memory in Present, Stanforrd University Press, 2002 str. 94

"Culture today is infecting everything with sameness. Film, radio, and magazines form a system. Each branch of culture is unanimous within itself and all are unanimous together. Even the aesthetic manifestations of political opposites proclaim the same inflexible rhythm... All mass culture under monopoly is identical... Films and radio no longer need to present themselves as art. The truth that they are nothing but business is used as an ideology to legitimize the trash they intentionally produce."